بازیکن محبوب منتقدان قلعهنویی به تیم امید هم دعوت نشد!
همراه با حواشی فینال جام جهانی فوتبال؛اسپانیا 1-0 آرژانتین: ماتادورها قهرمان جام جهانی
به گزارش پایگاه خبری مازنداسپرت (مازندورزش)؛ فینال جام جهانی 2026 در ورزشگاه نیویورک نیوجرسی به یکی از نفسگیرترین و سختترین مسابقات این تورنمنت تبدیل شد؛ دیداری که در نهایت با یک گل در وقتهای اضافه به سود اسپانیا تمام شد تا لاروخا برای دومین بار در تاریخ خود جام جهانی را بالای سر ببرد. آرژانتین با تمام توان برای دفاع از عنوان قهرمانی جنگید، اما در شبی که امیلیانو مارتینز بارها این تیم را نجات داد، یک لحظه درخشش اسپانیا کافی بود تا سرنوشت جام را تغییر دهد.
از همان دقیقه اول همه نگاهها به لیونل مسی بود. ابرستارهای که این فینال را به عنوان سومین فینالش در جامهای جهانی تجربه میکرد. اسپانیا اما مطابق انتظار بازی را با مالکیت بالا و پاسهای دقیق آغاز کرد. تیم لوئیس دلافوئنته تلاش میکرد با گردش توپ، دفاع آرژانتین را عقب نگه دارد و خیلی زود هم صاحب نخستین موقعیت جدی مسابقه شد.
در دقیقه پنجم، لامین یامال نزدیک بود اسپانیا را پیش بیندازد. ارسال او به سمت محوطه جریمه به دنی اولمو رسید و توپ دوباره مقابل یامال قرار گرفت، اما همکاری لیساندرو مارتینز و امیلیانو مارتینز مانع باز شدن دروازه شد. این صحنه اولین هشدار جدی برای مدافع عنوان قهرمانی بود.
آرژانتین در نیمه اول بیشتر تلاش میکرد جریان بازی را کنترل کند و اجازه ندهد اسپانیا به موقعیتهای خطرناک برسد. با این حال، آمار نشان میداد که این تیم در خلق موقعیت مشکل دارد؛ آرژانتین در 45 دقیقه اول حتی یک شوت هم به سمت دروازه اسپانیا نزد و برای نخستین بار در یک بازی جام جهانی از سال 1966، بدون شوت در نیمه اول یک مسابقه به کار خود در این نیمه پایان داد. اسپانیا هم با وجود برتری در مالکیت، تنها چند موقعیت نصفهونیمه داشت و نیمه دلچسبی را شاهد نبودیم.
در دقیقه 39، امیلیانو مارتینز اولین واکنش بزرگ خود را نشان داد. مارتینز شوت فابیان روئیز را که از پشت محوطه جریمه زده شده بود، مهار کرد تا بازی همچنان بدون گل باقی بماند. چند دقیقه بعد، شرایط برای آرژانتین سختتر شد؛ لیساندرو مارتینز به دلیل خطا روی میکل اویارزابال کارت زرد گرفت و سپس به دلیل مصدومیت جای خود را به نیکولاس اوتامندی داد.
نیمه دوم با یک تغییر از سوی لیونل اسکالونی آغاز شد. لئاندرو پاردس به جای نیکولاس گونزالس وارد زمین شد تا آرژانتین بتواند در میانه میدان مقاومت بیشتری نشان دهد. ورود او خیلی زود با یک صحنه جنجالی همراه شد؛ پاردس روی رودری خطا کرد و پس از درگیری بازیکنان دو تیم، کارت زرد گرفت.
اسپانیا در نیمه دوم هم تیم بهتر زمین بود. در دقیقه 64، ضربه دنی اولمو با واکنش امیلیانو مارتینز مواجه شد و چند دقیقه بعد، یامال با حرکتی تماشایی از چند بازیکن آرژانتین عبور کرد و توپ را برای تورس فرستاد، اما ضربه او مستقیم در دستان دروازهبان آرژانتین آرام گرفت.
اسکالونی برای تغییر روند بازی دست به چند تعویض زد. گونزالو مونتیل جای خود را به ناهوئل مولینا داد و جولیانو سیمئونه به جای رودریگو دیپل وارد زمین شد. در سوی مقابل، دلافوئنته هم تلاش کرد با حضور پدری، نیکو ویلیامز و بازیکنان تازهنفس، فشار اسپانیا را افزایش دهد.
در دقایق پایانی وقت قانونی، آرژانتین یکی از سختترین لحظات خود را تجربه کرد. انزو فرناندز که پیشتر کارت زرد گرفته بود، در دقیقه 93 با خطا روی پائو کوبارسی کارت زرد دوم را دریافت کرد و از زمین اخراج شد. آرژانتین باید ادامه مسابقه را با یک بازیکن کمتر دنبال میکرد.
با این حال، امیلیانو مارتینز همچنان امید آرژانتین بود. در دقیقه 90+8، دیبو ضربه آزاد یامال را با یک واکنش تماشایی دفع کرد تا بازی به وقتهای اضافه کشیده شود. در پایان 90 دقیقه، نتیجه 0-0 بود؛ مسابقهای که اسپانیا در آن مالک توپ بود و آرژانتین با دفاع و مقاومت، خود را زنده نگه میداشت به نظر میرسید که قرار است به پنالتیها برسد.
در وقت اضافه هم داستان مشابهی را شاهد بودیم. اسپانیا حمله میکرد و آرژانتین مقاومت. در دقیقه 96، ویلیامز تصور کرد گل اول فینال را زده، اما داور به دلیل خطای میکل مرینو روی نیکولاس اوتامندی این گل را مردود اعلام کرد. چند دقیقه بعد، مرینو یکی از مهمترین فرصتهای اسپانیا را از دست داد؛ ضربه او به توپی که ویلیامز ارسال کرده بود با اختلافی اندک از کنار تیر دروازه عبور کرد.
اما سرانجام در دقیقه 106، قفل بازی شکست. اسپانیا از سمت راست حمله کرد، پدرو پورو توپ را به تیر دوم فرستاد و نیکو ویلیامز با کنترل و پاس رو به عقب عالی، توپ را مقابل فران تورس قرار داد. مهاجم اسپانیا با ضربهای محکم توپ را به سقف دروازه چسباند تا لاروخا یک قدم با قهرمانی فاصله بگیرد.
آرژانتین در دقایق پایانی همه چیزش را در طبق اخلاص گذاشت تا گل بزند و نجات پیدا کند. مسی تلاش کرد با ارسالها و ضربات ایستگاهی راهی برای باز کردن دروازه اسپانیا پیدا کند. در دقیقه 117، میکل مرینو با صورت خودش ضربه مسی را بلاک کرد و بعد از آن مجبور به ترک زمین شد. در دقیقه 120 ضربه خطرناک سیمئونه که مسی پاسش را ارسال کرده بود راهی آسمان شد؛ آخرین امید آرژانتین برای فرار از شکست.
سوت پایان، شب بزرگ اسپانیا را به قشنگترین شکل ممکن کامل کرد. آرژانتین نتوانست دومین قهرمانی متوالی خود را جشن بگیرد و مسی در یکی از آخرین حضورهای خود در جام جهانی، شاید آخرین حضور، جام را از دست داد. در مقابل، اسپانیا با صبر، مالکیت و پا پس نکشیدن تا آخرین لحظه، موفق شد دومین ستاره را روی پیراهنش چاپ کند.
لئو مسی آرزو داشت این یکشنبه پس از قهرمانی در قطر ۲۰۲۲ در فینال مقابل فرانسه در ضربات پنالتی، دومین ستاره قهرمانی جهان را به دست آورد. اما این بار اسپانیا در مسیر او قرار گرفت و همانطور که مسی اولین فینال جام جهانی خود را در برزیل ۲۰۱۴ به خاطر گل ماریو گوتزه به آلمان باخت (۱ بر ۰)، در سومین فینال خود نیز شکست خورد (۱ بر ۰ با گل فران تورس).
با وجود تمام رکوردهایی که او در این جام جهانی شکست و با وجود اینکه لئو، مثل همیشه خودِ او، مسیر رسیدن آرژانتین به این فینال را هموار کرد، این تیم ملی اسپانیا بود که قهرمان جهان شد.
مسی، افسانه افسانهها و اسطوره مطلق، نتوانست جلوی اشکهایش را بگیرد. لامین یامال برای دلداری دادن به سمت او رفت. لئو هم قبل از دریافت مدال نایبقهرمانی گریه کرد و هم بعد از آن، زمانی که شاهد اهدای جام به اسپانیا بود. او در مسیر رفتن به تونل رختکن نیز همچنان اشک میریخت.
بله، کاپیتان تیم ملی پس از شکست در فینال از نظر روحی فرو ریخت و در نهایت با نگاه به تمام تماشاگران آرژانتینی، تصویری کاملاً متفاوت با سال ۲۰۱۶ را ثبت کرد.
هرچند فلاش دوربینها در این بعدازظهر روی تیم ملی اسپانیا و بالا بردن جام جهانی برای دومین بار در تاریخ تمرکز داشت، اما تصویری که مطمئناً در ذهن همگان ماندگار خواهد شد، تصویری است که لیونل مسی پس از شکست بسیار تلخ آرژانتین در فینال از خود به یادگار گذاشت.
ماجرا از این قرار است که شماره ۱۰ به محض دریافت مدال نقره از دست دونالد ترامپ، نتوانست جلوی ناامیدی خود را بگیرد و زیر گریه زد. درست همانطور که در کوپا آمریکا ۲۰۱۶ پس از فینال با شیلی رخ داد، کاپیتان فرو ریخت. اما این بار قضیه متفاوت بود.
لئو برخلاف ده سال پیش که در همین ورزشگاه به تنهایی روی نیمکت ذخیرهها نشسته بود، تمام غرور خود را نشان داد و روبروی تماشاگران آرژانتینی ایستاد؛ تماشاگرانی که متقابلاً اسطوره خود را در حالی که اشک میریخت، به شدت تشویق کردند.
لئو با رفتاری کاملاً بزرگمنشانه، چیزی که خود لیونل اسکالونی نیز بعد از بازی با این جمله به آن اشاره کرد که «نشان دادیم در شکست هم بزرگ هستیم»، با مدال خود در قوس محوطه جریمه ایستاد و تمام اعضای تیم نیز به او ملحق شدند.
کاپیتان به عنوان یک رهبر بزرگ، بار دیگر مسیر را نشان داد و همتیمیهایش نیز یکییکی به او ملحق شدند. با طنینانداز شدن فریاد «لئو، لئو» از سوی سکوها، تمام بازیکنان آرژانتینی با مدال نقره بر سینه در زمین ماندند و از تلاش و حمایت تماشاگران قدردانی کردند.
علاوه بر گریههای مسی که تقریباً تمام قابهای تصویری را به خود اختصاص داده بود، رودریگو دپل و نیکولاس اوتامندی نیز اشک ریختند؛ دو رهبر دیگر تیم که در مواجهه با تماشاگران به خاطر باخت در فینال از نظر روحی فرو ریختند و کاپیتان را همراهی کردند.
با شکست در فینال، درها به روی خداحافظی او از تیم ملی آرژانتین باز میشود. او در جام جهانی بعدی ۴۳ ساله خواهد بود. او در دیدار فینال نمایش کمفروغی داشت.
پس از ۲۰۷ بازی، ۱۲۵ گل، یک جام جهانی، دو کوپا آمریکا، یک فینالیسیما و فراز و نشیبهای بیشمار، که برخی از آنها بسیار تند و برخی دیگر ملایمتر بودند، مسی به ایستگاهی رسیده است که میتواند آخرین ایستگاه در مسیر پرماجرای او با آرژانتین باشد. هرچند هنوز چیزی تایید نشده است، اما خداحافظی بدون جام از این دوره مسابقات، میتواند به معنای وداع همیشگی او با تیم ملی کشورش باشد.
بازی او کمفروغ بود، هرچند همیشه این خط برای حریف وجود داشت که او در هر صحنهای میتواند سرنوشت بازی را رقم بزند. او در تمام لحظات مسابقه به خوبی تحت مراقبت بود. او را از محوطه جریمه و مالکیت توپ دور نگه داشتند و به طور کامل مهارش کردند.
شرمآور! بزن بزن پس از فینال جام جهانی
فینال جام جهانی ۲۰۲۶ با قهرمانی تاریخی اسپانیا به پایان رسید، اما جشن قهرمانی لاروخا خیلی زود تحتالشعاع درگیری شدیدی قرار گرفت که میان بازیکنان دو تیم شکل گرفت. در مرکز این حواشی، نام لئاندرو پاردس بیش از هر بازیکن دیگری دیده میشد. او از زمان ورودش به زمین تا آخرین لحظه مسابقه، بارها با بازی خشن و رفتارهای تحریکآمیز حاشیهساز شد و در نهایت پس از سوت پایان نیز جنجال بزرگی به راه انداخت.
پاردس که در آغاز نیمه دوم به جای نیکو گونزالس وارد زمین شده بود، از همان ابتدا با شدت و خشونت زیادی بازی کرد. او خیلی زود کارت زرد گرفت، اما با وجود دریافت اخطار، همچنان به خطاهای متعدد خود ادامه داد. چندین برخورد او میتوانست به کارت زرد دوم و اخراجش منجر شود، اما اسلاوکو وینچیچ، داور اسلوونیایی مسابقه، ترجیح داد از کنار این صحنهها عبور کند و هافبک آرژانتین تا پایان مسابقه در زمین باقی ماند.
تنشها اما با پایان مسابقه به اوج رسید. در حالی که بازیکنان اسپانیا مشغول جشن گرفتن دومین قهرمانی تاریخ خود در جام جهانی بودند و اعضای دو تیم در حال دست دادن با یکدیگر بودند، ناگهان درگیری میان پاردس و اریک گارسیا آغاز شد.
طبق گزارشها، اتفاقی میان این دو بازیکن رخ داد که باعث شد پاردس با عصبانیت به سمت مدافع اسپانیا برود. هافبک آرژانتین ابتدا اریک گارسیا را بهشدت هل داد و سپس با خشونت گلوی او را گرفت که بلافاصله واکنش گاوی را به دنبال داشت.
هافبک بارسلونا که این صحنه را دیده بود، بدون معطلی برای حمایت از همتیمیاش وارد ماجرا شد و به رفتار پاردس اعتراض کرد. اما این اقدام باعث آرام شدن اوضاع نشد. پاردس این بار به سمت گاوی رفت، او را با ضربهای محکم و عجیب به سبک کشتیکج نقش بر زمین کرد و لباس تمرینیاش را نیز گرفت. در جریان این درگیری، تیاگو آلمادا نیز در کنار پاردس حضور داشت و گاوی در میان این تنشها روی زمین افتاد.
در ادامه، لیونل اسکالونی، سرمربی آرژانتین، و آلمادا تلاش کردند بازیکنان را آرام کنند، اما در لحظات ابتدایی موفق به کنترل پاردس نشدند و تنش برای دقایقی ادامه داشت. سپس داور وارد ماجرا شد و کارت قرمز را به پاردس نشان داد اما همین تصمیم هم باعث نشد پاردس آرام بگیرد و در نهایت اعضای آرژانتین، از جمله لیونل اسکالونی، او را از صحنه دور کردند.
این پایان حاشیههای آرژانتین نبود. نیکولاس اوتامندی نیز پس از پایان مسابقه مشغول صحبت با رودری شد و نسبت به برخی صحنههای داوری مسابقه اعتراض کرد.
پاردس در مجموع یکی از جنجالیترین چهرههای فینال بود. او در طول مسابقه بارها با خطاهای خشن و بازی خطرناک خبرساز شد و پس از شکست نیز نتوانست عصبانیت خود را کنترل کند و رفتارهایش باعث شد به یکی از منفورترین چهرههای این فینال در نگاه هواداران اسپانیا تبدیل شود.
اونای سیمون بهترین گلر، کوبارسی بهترین جوان / رودری بهترین بازیکن جام جهانی 2026
جشن قهرمانی اسپانیا در جام جهانی ۲۰۲۶ با درو کردن همه جوایز فردی تورنمنت کامل شد. مراسم اهدای جوایز انفرادی، به نمایشی از برتری مطلق لاروخا تبدیل شد. همه افتخارات فردی به بازیکنان این تیم رسید و مهر تأییدی بود بر عملکرد خیرهکننده شاگردان لوئیس دلافوئنته در طول تورنمنت.
پیش از آغاز مراسم اهدای مدالها و جوایز انفرادی و در نهایت جام طلاییرنگ، سرخیو راموس، کاپیتان سابق تیم ملی اسپانیا، جام قهرمانی را به روی سکو آورد و پیش از قرار دادن آن، لوئیس دلافوئنته را در آغوش گرفت؛ تصویری نمادین از انتقال افتخار از نسل طلایی گذشته به قهرمانان جدید اسپانیا.
در ادامه، ورود دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، به همراه جانی اینفانتینو، رئیس فیفا، با سوت اعتراض بخشی از تماشاگران حاضر در ورزشگاه متلایف همراه شد. داور فینال هم هنگام حضور در مراسم با واکنش مشابهی از سوی هواداران روبهرو شد و جالب اینکه هر دو گروه هواداران، هم آرژانتینیها و هم اسپانیاییها علیه وینچیچ سوت زدند.
اما بلافاصله نوبت به اعلام برندگان جوایز انفرادی رسید.
فرران تورس: مرد فینال و قهرمان تاریخساز
جایزه بهترین بازیکن دیدار نهایی به فرران تورس رسید؛ مهاجمی که شاید تا قبل از فینال گل مهمی در این جام نزده بود، اما در مهمترین مسابقه عمرش، نامش را در تاریخ فوتبال اسپانیا ثبت کرد.
گل او در فینال، لحظهای بود که میلیونها هوادار اسپانیایی سالها آن را به یاد خواهند آورد؛ گلی که دومین ستاره را روی پیراهن لاروخا نشاند و او را به قهرمان بزرگ شب نیوجرسی تبدیل کرد.
فرران در مسابقهای که همه نگاهها به ستارههایی مثل رودری و لیونل مسی و لامین یامال بود، در حساسترین لحظه ضربه نهایی را وارد کرد و به همین دلیل عنوان ارزشمند بهترین بازیکن فینال را از آن خود کرد
رودری؛ بهترین بازیکن جام جهانی و مدعی جدی توپ طلا
مهمترین جایزه مراسم به رودری رسید؛ هافبکی که از ابتدا تا انتهای جام، مغز متفکر اسپانیا بود و در فینال نمایشی کمنقص ارائه داد.
در شرایطی که خیلیها تصور میکردند لیونل مسی این عنوان را کسب خواهد کرد، فیفا رودری را به عنوان بهترین بازیکن جام جهانی ۲۰۲۶ معرفی کرد؛ تصمیمی که بازتابی از نقش بیبدیل او در قهرمانی اسپانیا بود.
رودری در فینال، میانه میدان آرژانتین را کاملاً تحت کنترل خود درآورد؛ با آرامش همیشگی توپ را به گردش انداخت، ریتم بازی را مدیریت کرد و اجازه نداد حریف بتواند مالکیت و جریان مسابقه را در اختیار بگیرد. نمایش او، نمونهای کامل از فوتبال مدرن در پست هافبک دفاعی بود؛ بازیکنی که بدون هیاهو، سرنوشت مسابقه را رقم میزند.
درخشش رودری در مراحل حذفی و عملکرد مقتدرانهاش در فینال باعث شد گروه بزرگی از کارشناسان او را یکی از جدیترین مدعیان کسب توپ طلای بعدی فوتبال جهان بدانند.
اونای سیمون؛ رکوردشکن و بهترین گلر جام
جایزه دستکش طلایی جام جهانی به اونای سیمون رسید؛ دروازهبانی که یکی از بهترین عملکردهای تاریخ این رقابتها را داشت.
سنگربان اسپانیا در مجموع مسابقات تنها یک گل دریافت کرد؛ گلی که مقابل بلژیک وارد دروازهاش شد. این آمار، اسپانیا را به نخستین قهرمان تاریخ جام جهانی تبدیل کرد که تنها با یک گل خورده، جام را بالای سر میبرد.
اما رکورد سیمون فقط همین نبود. او موفق شد ۶۵۰ دقیقه متوالی در جام جهانی دروازهاش را بسته نگه دارد؛ رکوردی تاریخی که تنها گل شارل دکتلار در دیدار مقابل بلژیک به آن پایان داد. با این حال، هیچ بازیکن دیگری در ادامه مسابقات نتوانست دروازه او را باز کند.
آرامش مثالزدنی، خروجهای مطمئن، واکنشهای بهموقع و رهبری خط دفاع، سیمون را به یکی از مهمترین ارکان قهرمانی اسپانیا تبدیل کرد.
پائو کوبارسی؛ بهترین بازیکن جوان جام
جایزه بهترین بازیکن جوان جام جهانی به پائو کوبارسی، مدافع ۱۹ ساله اسپانیا، رسید؛ بازیکنی که شاید پس از این تورنمنت دیگر کسی او را صرفاً یک استعداد آیندهدار نداند. کوبارسی حالا یک ستاره واقعی است.
کوبارسی در تمام دقایق مسابقات اسپانیا به میدان رفت و در فینال یکی دیگر از نمایشهای کماشتباه و مقتدرانه خود را ارائه داد. او با وجود سن کم، با پختگی فوقالعادهای خط دفاع لاروخا را رهبری کرد و در کنار دیگر مدافعان، نقش مهمی در ثبت بهترین آمار دفاعی تاریخ یک تیم قهرمان جام جهانی داشت.
نمایشهای این مدافع جوان باعث شد او از همین حالا نامش را به عنوان یکی از بهترین مدافعان میانی فوتبال جهان در حافظه فوتبالیها ثبت کند. بازیکنی که آینده خط دفاعی اسپانیا برای سالهای طولانی روی شانههای او بنا خواهد شد.
کفش طلا برای امباپه: تنها جایزهای که دست از اسپانیا در رفت
تنها جایزه مهمی که به بازیکنی غیر از اسپانیا رسید، کفش طلای جام جهانی بود. کیلیان امباپه با ۱۰ گل عنوان آقای گل مسابقات را به دست آورد و تعداد گلهایش در تاریخ جامهای جهانی را به ۲۲ رساند تا به بهترین گلزن تاریخ این رقابتها تبدیل شود.
با این حال، ستاره فرانسه نتوانست این افتخار فردی را با موفقیت تیمی همراه کند و جام جهانی را بدون مدال به پایان رساند.
صحنه احساسی فینال: مسی در آغوش یامال
پیش از فینال جام جهانی میان اسپانیا و آرژانتین، بسیاری این مسابقه را یک «تحویل غیررسمی مشعل» میان لامین یامال، پدیده جوان فوتبال جهان، و لیونل مسی، یکی از بزرگترین بازیکنان تاریخ، میدانستند و این دیدار از این نظر ناامیدکننده نبود.
پس از آنکه اسپانیا با پیروزی ۱-۰ در وقتهای اضافه، دومین قهرمانی خود در جام جهانی را جشن گرفت، یامال و مسی طبق انتظار، پس از پایان مسابقه یکدیگر را در آغوش کشیدند که توجه بسیاری را به خود جلب کرد.
یامال، ستاره جوان بارسلونا، با اسطوره بزرگ همین باشگاه، لیونل مسی، رفتاری زیبا داشت. او در بازی مقابل پرتغال هم کریستیانو رونالدو را در آغوش گرفت و حال نوبت به لیونل مسی رسید.
لامین یامال ۱۹ ساله که پیش از این با اسپانیا قهرمان یورو ۲۰۲۴ شده بود، حالا جام جهانی ۲۰۲۶ را نیز به افتخاراتش اضافه کرده است و هنوز سالهای زیادی از دوران ملیاش پیش رو دارد.
در مقابل، لیونل مسی به احتمال زیاد آخرین بازی خود را با پیراهن آرژانتین انجام داد. او پیش از این، آرژانتین را به قهرمانی در جام جهانی ۲۰۲۲ رسانده بود و همچنین دو عنوان قهرمانی کوپا آمریکا در سالهای ۲۰۲۱ و ۲۰۲۴ را نیز با آلبیسلسته به دست آورده بود.
شاید هیچ پایانی برای بزرگترین مسابقه فوتبال جهان مناسبتر از چنین لحظهای نبود: دیداری میان اسطورهای که دورانش رو به پایان است و ستارهای که تازه مسیر پرافتخار خود را آغاز کرده است.
باید دید یامال تا چه اندازه میتواند در ادامه دوران حرفهای خود راه پرافتخار لیونل مسی را دنبال کند، اما با آنچه تاکنون از او دیدهایم، میتوان با اطمینان گفت که او شروعی فوقالعاده داشته است.
جام جهانی 2030: سه قاره، 6 میزبان و 64 تیم!
با پایان یافتن جام جهانی 2026 نگاهها از همین حالا به جام جهانی 2030 دوخته شده است؛ تورنمنتی که قرار است رکوردهای تازهای را جابهجا کند. مسابقاتی که برای نخستین بار در شش کشور و سه قاره برگزار میشود و حتی احتمال افزایش تعداد تیمهای حاضر از 48 به 64 تیم مطرح شده است.
جام جهانی 2026 برای نخستین بار با حضور 48 تیم و میزبانی مشترک آمریکا، کانادا و مکزیک برگزار شد. افزایش تعداد تیمها باعث شد تعداد مسابقات از 64 بازی در فرمت قبلی به 104 بازی برسد. اما به نظر میرسد این افزایش و گسترش هم نتوانسته اشتهای فیفا را برطرف کند.
جانی اینفانتینو، رئیس فیفا، در جریان جام جهانی 2026 اعلام کرد که این نهاد پس از پایان رقابتها احتمال افزایش تعداد تیمهای حاضر در جام جهانی 2030 به 64 تیم را بررسی خواهد کرد؛ طرحی که در صورت تصویب، بزرگترین تحول تاریخ این رقابتها خواهد بود.
جام جهانی در سه قاره
طبق برنامه فعلی، بخش اصلی مسابقات جام جهانی 2030 در سه کشور اسپانیا، پرتغال و مراکش برگزار خواهد شد. اما به مناسبت صدمین سالگرد اولین جام جهانی که در سال 1930 در اروگوئه برگزار شد، فیفا تصمیم گرفته سه دیدار افتتاحیه را در سه کشور آمریکای جنوبی برگزار کند.
آرژانتین، اروگوئه و پاراگوئه هر کدام میزبان یک مسابقه در ابتدای تورنمنت خواهند بود و سپس تیمهای حاضر در این بازیها برای ادامه رقابتها راهی اروپا و آفریقا میشوند.
برای کاهش فشار سفرهای طولانی، برنامهریزی به گونهای انجام شده که این تیمها دومین مسابقه خود را حدود 11 تا 12 روز پس از دیدار اول برگزار کنند تا فرصت کافی برای سازگاری با شرایط جدید داشته باشند.
در صورت نهایی شدن برنامه فعلی، جام جهانی 2030 از 8 ژوئن تا 21 جولای برگزار خواهد شد؛ یعنی 44 روز رقابت که آن را به طولانیترین جام جهانی تاریخ تبدیل میکند.
64 تیم؛ رویای اینفانتینو و کابوس برنامهریزان؟
بزرگترین بحث این روزهای فیفا، افزایش تعداد تیمها به 64 کشور است؛ طرحی که اگر اجرایی شود، تعداد مسابقات را به 128 بازی خواهد رساند؛ 24 مسابقه بیشتر از جام جهانی 2026 و دقیقاً دو برابر تعداد بازیهای جام جهانی 2022 قطر.
کارشناسان معتقدند اجرای چنین پروژهای از نظر لجستیکی بسیار دشوار خواهد بود، چرا که نیاز به ورزشگاههای بیشتر، سفرهای طولانیتر و برنامهریزی پیچیدهتری دارد. همچنین بخشی از مسابقات باید در آمریکای جنوبی برگزار شود که چالشهای حملونقل را افزایش خواهد داد.
با این حال، اینفانتینو تأکید کرده که این ایده ارزش بررسی دارد. او معتقد است رویای حضور در جام جهانی نباید تنها در اختیار کشورهای اروپایی و آمریکای جنوبی باشد و باید فرصت بیشتری برای سایر نقاط جهان فراهم شود.
جالب اینکه چندین فدراسیون، بهویژه کشورهای آمریکای جنوبی، از طرح افزایش تعداد تیمها به 64 کشور حمایت کردهاند.
این اولین بار نیست که رئیس فیفا به دنبال گسترش جام جهانی است. او پیش از جام جهانی 2022 قطر هم تلاش کرد تعداد تیمها را از 32 به 48 افزایش دهد، اما آن پروژه در آن مقطع به نتیجه نرسید و در نهایت فرمت 48 تیمی برای جام جهانی 2026 اجرایی شد.
ورزشگاههایی با ظرفیت تاریخی
در حال حاضر برنامه فیفا بر استفاده از 20 ورزشگاه استوار است؛ 11 ورزشگاه در اسپانیا، سه ورزشگاه در پرتغال و شش ورزشگاه در مراکش.
دو ورزشگاه شاخص این رقابتها رکوردهای ویژهای خواهند داشت. ورزشگاه بازسازیشده “نوکمپ” بارسلونا با ظرفیت حدود 103 هزار نفر یکی از بزرگترین استادیومهای جهان خواهد بود و ورزشگاه جدید “حسن دوم” در نزدیکی کازابلانکا با ظرفیت 115 هزار نفر به بزرگترین ورزشگاه فوتبال دنیا تبدیل خواهد شد.
تغییر بزرگ در مسیر صعود اروپا
تنها خود جام جهانی تغییر نخواهد کرد؛ بلکه مسابقات انتخابی اروپا هم قرار است با فرمت کاملاً متفاوتی برگزار شود.
در سیستم فعلی، تیمها در گروههای چهار یا پنج تیمی به صورت رفت و برگشت با هم رقابت میکنند و صدرنشینان مستقیماً راهی جام جهانی میشوند، در حالی که تیمهای دوم شانس خود را در پلیآف امتحان میکنند.
اما طبق طرح جدید یوفا، 36 تیم برتر لیگ ملتهای اروپا در سه لیگ 12 تیمی تقسیم خواهند شد. هر تیم شش مسابقه مقابل شش حریف متفاوت انجام میدهد و جدول لیگ، تیمهای صعودکننده را مشخص خواهد کرد.
تیمهای صدرنشین هر لیگ مستقیماً به جام جهانی راه پیدا میکنند و سهمیههای باقیمانده از طریق مرحله پلیآف تعیین خواهد شد. جزئیات دقیق این سیستم هنوز از سوی یوفا اعلام نشده است.
همچنین تیمهایی که جزو 36 تیم برتر اروپا نباشند، در رقابتهایی با ساختار مشابه به میدان خواهند رفت.
در سوی دیگر، شش کشور میزبان، یعنی اسپانیا، پرتغال، مراکش، آرژانتین، اروگوئه و پاراگوئه، بدون نیاز به حضور در مسابقات انتخابی مستقیماً جواز حضور در جام جهانی 2030 را به دست خواهند آورد.
در صورتی که طرح 64 تیمی نیز به تصویب برسد، انتظار میرود فرمت مسابقات انتخابی در سایر کنفدراسیونهای جهان هم دستخوش تغییرات اساسی شود؛ تصمیمی که میتواند شکل جام جهانی را برای همیشه تغییر دهد.
دیدگاهتان را بنویسید