بازیکن محبوب منتقدان قلعهنویی به تیم امید هم دعوت نشد!
ورزش مازندران در محاق مدیریت؛ چرا کاراته مازندران در ناگویا جایی ندارد؟مهندسی یا بینظمی؟ پشت پرده لغو مجمع کاراته و دوچرخهسواری مازندران چیست؟
به گزارش پایگاه خبری مازنداسپرت (مازندورزش)؛ در حالی که ورزش مازندران با مدیریت دلسوزانه مدیرکل ورزش و جوانان استان در مسیر حفظ تعادل حرکت میکند، «پاشنه آشیل» این دستگاه در حوزه معاونت ورزش قهرمانی، با سلسلهتصمیمات بحثبرانگیز و ناکامی در برگزاری مجامع انتخاباتی، کاراته و سایر رشتههای استان را به ورطه بینظمی و انزوای ملی کشانده است.
ورزش مازندران، قطب بیرقیب قهرمانی کشور، این روزها درگیر التهابی است که ریشه در ضعف مفرط مدیریتی در «معاونت ورزش قهرمانی» ادارهکل ورزش و جوانان دارد. در حالی که مدیرکل ورزش و جوانان استان با کولهباری از تجربه، یکتنه بارِ سنگینِ ضعفهای زیرمجموعه خود را به دوش میکشد، اما سایه ناکارآمدی معاونت ورزشی بر سر رشتههای مهم، روز به روز بلندتر میشود.
کاراته در دالان بلاتکلیفی؛ تاوانِ یک سوءمدیریت
وضعیت رشته پرطرفدار «کاراته» نماد بارز این ناکارآمدی است. هیاتی که باید پیشرانِ قهرمانپروری در استان باشد، سالهاست به لطف تعلل در برگزاری مجمع انتخاباتی، در حصار «سرپرستی» گرفتار شده است. نتیجه این مدیریتِ ساکن، چیزی جز حذف کامل ورزشکاران مازنی از فهرست اعزامی به بازیهای آسیایی «ناگویا» نبوده است؛ شکستی تلخ که در مقایسه با دوره پیشین (بازیهای هانگژو و حضور فاطمه سعادتی)، سقوطی آشکار را به نمایش میگذارد.
وقتی مجامع، میدان «نه» گفتن به مدیریت میشوند
فهرست بلندبالای ناکامیها در برگزاری مجامع هیاتهای ورزشی، تنها به کاراته ختم نمیشود. لغوِ سوالبرانگیز و ناگهانی مجمع هیات کاراته در هفته گذشته، بدون ارائه کوچکترین پاسخ یا توضیحی از سوی معاونت ورزشی، در کنار بینظمی در مجمع هیات دوچرخهسواری، مهر تاییدی بر اوضاع آشفته این حوزه است. عجیب است هیچ اطلاع رسانی ای در این خصوص صورت نگرفت. این روند، شائبه تلاش برای «مهندسی مجامع» را به یک باور عمومی در جامعه ورزشی تبدیل کرده؛ جایی که روسای ادارات شهرستانها نیز دیگر انگیزهای برای همراهی با این معاونت ندارند.
هشدار به دستگاه ورزش؛ زمان «شوک مدیریتی» فرارسیده است
گزارشهای واصله از اختلافنظر آشکار میان بدنه مدیریتی معاونت ورزشی و مدیرکل ورزش و جوانان استان حکایت دارد؛ شکافی که عملاً پویایی دستگاه ورزش را فلج کرده است. سوال اینجاست که تا چه زمانی باید پشتوانه عظیم انسانی و مربیان صاحبسبک کاراته مازندران، تاوانِ بیتدبیری در سطح معاونت را بدهند؟
نیاز امروز ورزش مازندران، نه برگزاری جلسات بیحاصل، که تزریق خون تازه در رگهای مدیریتی است. مدیرکل ورزش و جوانان استان که خود نیک میداند این حوزه به «پاشنه آشیل» دستگاه ورزش بدل شده است، اکنون در بزنگاهی تاریخی قرار دارد؛ تصمیمی قاطع برای جابجایی نیروهای خسته و انتصاب مدیرانی جوان، لایق و آشنا به ارکان ورزش، تنها راه خروج از این بنبست است.
ورزش مازندران بیش از این تابِ «انجماد مدیریتی» را ندارد؛ یا باید از این حوزه ضعفزده عبور کرد و یا باید منتظر ماند تا قهرمانانِ این دیار، یک به یک از گردونه رقابتهای ملی و بینالمللی حذف شوند. تصمیم نهایی با مدیرکل است؛ قبل از آنکه سکوتِ سنگینِ مدیریت، ورزش استان را به فراموشی بسپارد.
دیدگاهتان را بنویسید